Frida Kahlo'nun Mavi Evi'nin içinde

1904'ten kalma bir aile evi

Ev, 1904'te Coyoacán'ın Colonia del Carmen semtinde, bugünkü Londres ve Allende sokaklarının köşesinde inşa edildi. Başlangıçta Fransız tarzı süslemeleri vardı; sade cephesi ise sonradan eklendi. Frida Kahlo'nun anne babası, Alman göçmen fotoğrafçı Guillermo Kahlo ile Matilde Calderón y González'di. Frida burada büyüdü ve hayatının büyük bölümünü bu evde geçirdi; nüfus kayıtları annesinin annesinin yakındaki evini gösterse de, kendisi bu evde doğduğunu söylerdi. 1913'te, Devrim sırasında, annesinin Zapata'nın ordusuna erzak vermek için pencereleri açtığı anlatılır. Bugün duvarlar, eve adını veren koyu maviye boyanmış; kırmızı oksit pervazlar ve yeşil pencere parmaklıklarıyla süslü.

Avlu ve yazıt

Londres Sokağı'ndan evin kalbi olan avluya girersiniz. Mavi duvarlar avluyu birkaç yandan çevreler, bitkiler tarhları ve saksıları doldurur, bazı duvarlara deniz kabukları ve aynalar yerleştirilmiştir. Bir duvarda, basamaklı nişlere oturtulmuş küçük taş figürlerin üzerindeki kırmızı çerçeve içinde şu yazıt okunur: 'Frida y Diego vivieron en esta casa 1929–1954', yani Frida ve Diego bu evde yaşadı. Burada acele etmeyin: müze avlularda ve bahçede serbestçe fotoğraf çekmenize izin verirken, odaların içinde yalnızca flaşsız telefon fotoğrafı çekilebilir. Avludan, sonradan eklenen taş kanadın mekânı nasıl kapattığını görebilirsiniz.

Nesnelerle dolu odalar

İlk odalar eserden çok hayata odaklanır. Kişisel eşyalar sergilenir: fotoğraflar, mektuplar, Tehuana tarzı elbiseler, oyuncaklar ve mücevherler; bunlar Kahlo'nun ressam olduğu kadar bir koleksiyoncu olduğunu da gösterir. Çift, yüzlerce adak resmi toplamıştı ve bunların çoğu merdiven boşluğu boyunca asılıdır. Diğer odalarda halk sanatı, 16. yüzyıldan 19. yüzyıla uzanan resimler, Paul Klee ve José María Velasco'nun eserleri, iki büyük Judas figürü ve Hispanik öncesi parçalar yer alır. 1960'ların sonunda kurulan kalıcı bir sergide Kahlo'nun kendi eserlerinden bazıları, aralarında ilk otoportresi ve Viva la Vida da bulunur. Sergiler değiştiği için tam seçki güne göre farklılık gösterir.

• Fotoğraflar ve mektuplar
• Tehuana tarzı elbiseler ve takılar
• Çiftin topladığı ex-voto adakları
• Halk sanatı ve Hispanik öncesi figürler

Mutfak

Mutfak, güzergâhtaki en evcil mekândır. Müze onu eski Meksika evlerinin tipik bir örneği olarak tanımlar ve ev halkının günlük yaşamını yansıtır. Duvarları sarı çinilerle kaplıdır, ortadan uzun sarı bir masa geçer ve raflarda Metepec, Oaxaca, Tlaquepaque ve Guanajuato'dan halk seramikleri yer alır. Burası bir gösteri mekânı değil, gerçek bir ev odasıdır; yemek odasıyla birlikte okunduğunda Meksika'nın dört bir yanından toplanmış seramikleri gözler önüne serer. Asıl mesele de budur: Kahlo ve Rivera bu evde gündelik Meksika el sanatlarıyla iç içe yaşadılar ve mutfak bu zevki herhangi bir galeriden çok daha açık biçimde ortaya koyar.

Yemek odası ve Diego'nun yatak odası

Mutfğın yanında yemek odası yer alır. Michoacán'daki Tzintzuntzan'dan gelen seramik sofra takımı çifte aitti ve tabaklardan birinde Frida ile Diego olabilecek bir kadın ve erkek figürü görülür. Rivera'nın yatak odası yemek odasından açılır; bu da evin paylaşıldığını ve iki çalışkan sanatçı etrafında yeniden şekillendiğini hatırlatır. Rivera'nın kendi eserlerinden bazıları fotoğraf ve kişisel eşya odalarında asılıdır. Rivera, evlilikten sonra ailenin ev üzerindeki ipoteğini ödedi. Çift Kasım 1939'da boşandı ve Aralık 1940'ta yeniden evlendi; Rivera 1941'de eve taşındı.

1940'ların taş kanadı

1941 civarında Rivera, Londres Sokağı'na bakan ve avluyu kapatan bir kanat ekledi. Yerel volkanik taştan inşa edilmiş, seramik vazolarla bezeli; teraslı çatısı deniz kabukları ve bir aynayla süslenmiştir. Kahlo'nun atölyesi ve yatak odası bu kanada taşındı; bu yüzden onunla en çok ilişkilendirilen odalar evin eski bölümünde değil üst kattadır. 1946'da mimar Juan O'Gorman tasarımı yeniledi. Koyu taş, mavi duvarlarla keskin bir tezat oluşturur ve avlunun bir köşesinde siyah taştan bir duvar, küçük mavi bir niş etrafında deniz kabukları ve toprak çömleklerle bezenmiştir. Rivera aynı volkanik taşı Anahuacalli'de çok daha büyük ölçekte kullanacaktı.

Stüdyo

Stüdyo, taş kanattaki üst katta yer alan ve Kahlo'nun son yıllarında çalıştığı aydınlık bir odadır. Şövale, Nelson Rockefeller'ın hediyesiydi ve tekerlekli sandalyesi, Stalin'in tamamlanmamış bir portresine dönük şekilde şövalenin önünde duruyor. Oda, resimlerinin ne kadarının eve ve kendi bedenine yakın bir yerde yapıldığını gözler önüne seriyor: eserlerinin çoğu otoportre ve uzun acı dönemleri boyunca resim yaptı. Burada telefonla ve flaşsız fotoğraf çekmek, kişisel kullanım amacıyla serbesttir.

Yatak odaları

Kahlo altı yaşında çocuk felci geçirdi ve 1925'te omurgasını kıran ve leğen kemiğini delen bir otobüs kazası yaşadı. Annesi yatağının üzerine bir ayna yerleştirdi ve hareket edemediği aylar boyunca kendini resmetmeye başladı. Aynalı o yatak bugün yatak odasında duruyor. Koltuk değnekleri, korseler ve ilaçlar, hayatının geri kalanında devam eden ameliyatları ve acıyı belgeliyor. Kahlo, 13 Temmuz 1954'te 47 yaşında bu evde hayata veda etti. Küllerinin bulunduğu bir vazo, sunak işlevi gören bir şifonyerin üzerinde duruyor ve yataktaki bir yastığa şu sözler işlenmiş: beni unutma, aşkım.

Bahçe ve piramit

Evin arkasındaki bahçe, günü sonlandırmak için huzurlu bir yerdir. 1940'larda çift, arkeolojik koleksiyonlarını sergilemek için bir çeşme, bir yansıma havuzu ve basamaklı bir piramit inşa etti; taş bir duvar da avluyu ikiye ayırıyor. Bitkilerin arasında Kolomb öncesi heykeller yer alıyor; bunların arasında bazalttan yapılmış mısır tanrıçası Chicomecóatl da var. Piramit kırmızı, sarı ve beyaza boyanmış, basamaklarına parçalar yerleştirilmiş. Burada fotoğraf çekmek ücretsiz, yani fotoğraf için doğru yer burası. Müzenin arazisinde bir kafe de bulunuyor.

Sonraki: Biletinizle Anahuacalli

Ev nasıl müze oldu

Kahlo ve Rivera, evin tüm Meksikalılar için bir müze olmasını istedi. 1957'de Rivera, hâlâ müzeyi yöneten vakfı, Fideicomiso de los Museos Diego Rivera y Frida Kahlo'yu kurdu; Banco de México kayyum olarak görev aldı. Müze Temmuz 1958'de açıldı. Çiftin dostu olan şair ve müzebilimci Carlos Pellicer, evi olduğu gibi koruma amacıyla sergileri planladı. Kısa bir kapanışın ardından 1993'te yeniden açıldı ve 2009 ile 2010'daki koruma çalışmaları kısmen Alman hükümeti tarafından finanse edildi. 2004'te evdeki banyolar ve gardıropların binlerce belge, fotoğraf, kitap, elbise, korse ve oyuncak barındırdığı ortaya çıktı; bu, müzenin tarihindeki en büyük keşifti.

Bu deneyim kimler için değil

Ağırlıklı olarak Frida Kahlo'nun ünlü tuvalleri için geliyorsanız beklentilerinizi biraz ayarlayın: eserlerinden bazıları sergileniyor, ancak bu ev odalar, nesneler ve günlük yaşamla ilgili; resimler gördüklerinizin küçük bir bölümünü oluşturuyor. Hareket kısıtlılığı olan ziyaretçiler, rampalar ve bir asansör olsa da bunun özgün mimarisini koruyan eski bir ev olduğunu bilmelidir. Kalabalıktan hoşlanmayanlar, odaların çoğu gün yoğun olduğunu görecektir. Her nesneye uzun ve sakin bir bakış atmak isteyenlerse bir saatlik zaman sınırlı ziyareti kısa bulabilir; rehberli tur daha uzun sürüyor.