Binnen in Frida Kahlo's Casa Azul

Een familiehuis uit 1904

Het huis werd in 1904 gebouwd in Colonia del Carmen, Coyoacán, op de hoek van wat nu de straten Londres en Allende zijn. Het had aanvankelijk een Franse decoratie, en de eenvoudiger voorgevel kwam later. De ouders van Frida Kahlo waren de fotograaf Guillermo Kahlo, een Duitse immigrant, en Matilde Calderón y González. Ze groeide hier op en bracht het grootste deel van haar leven in het huis door; ze zei dat ze er geboren was, hoewel de burgerlijke stand het nabijgelegen huis van haar grootmoeder van moederskant vermeldt. In 1913, tijdens de Revolutie, zou haar moeder de ramen hebben geopend om voorraden door te geven aan het leger van Zapata. Vandaag zijn de muren geschilderd in het diepe blauw dat het huis zijn naam geeft, met roodoxide accenten en groene tralies voor de ramen.

De binnenplaats en het opschrift

U komt vanaf de straat Londres de binnenplaats op, het hart van het huis. Blauwe muren omlijsten het aan meerdere zijden, planten verdringen zich in de borders en potten, en in sommige muren zijn schelpen en spiegels verwerkt. Op een muur, in een rode lijst boven kleine stenen figuren in getrapte nissen, staat het opschrift 'Frida y Diego vivieron en esta casa 1929–1954', Frida en Diego woonden in dit huis. Neem hier de tijd: in de binnenplaatsen en de tuin mag u vrij fotograferen, binnen in de kamers alleen telefoonfoto's zonder flits. Vanaf de binnenplaats ziet u hoe de latere stenen vleugel de ruimte afsluit.

Kamers vol voorwerpen

De eerste kamers gaan over het leven, niet over het werk. Ze bevatten persoonlijke voorwerpen: foto's, brieven, jurken in Tehuana-stijl, speelgoed en sieraden, die Kahlo net zo goed als verzamelaarster tonen als als schilderes. Het echtpaar verzamelde honderden ex-voto's, kleine votiefschilderijen, en vele hangen langs het trapgat. Andere kamers tonen volkskunst, schilderijen uit de 16e tot de 19e eeuw, werken van Paul Klee en José María Velasco, twee grote Judasfiguren en pre-Hispanische stukken. Een permanente presentatie die eind jaren 1960 werd ingericht, bevat enkele van Kahlo's eigen werken, waaronder haar eerste zelfportret en Viva la Vida. De presentaties wisselen, dus de exacte selectie hangt af van de dag.

• Foto's en brieven
• Jurken en sieraden in Tehuana-stijl
• Ex-voto's verzameld door het echtpaar
• Volkskunst en pre-Spaanse figuren

De keuken

De keuken is de meest huiselijke ruimte op de route. Het museum beschrijft haar als typerend voor oude Mexicaanse huizen, en ze weerspiegelt het dagelijks leven van het gezin. De muren zijn betegeld in geel, een lange gele tafel loopt door het midden en op de planken staat volksaardewerk uit Metepec, Oaxaca, Tlaquepaque en Guanajuato. Het is een huiselijke ruimte rather dan een pronkstuk, en naast de eetkamer gelezen toont ze aardewerk dat uit verschillende regio's van Mexico bijeen is gebracht. Dat is precies het punt: Kahlo en Rivera woonden in dit huis temidden van alledaagse Mexicaanse ambachten, en de keuken toont die smaak duidelijker dan welke galerij ook.

De eetkamer en Diego's slaapkamer

Naast de keuken ligt de eetkamer. Het keramische servies uit Tzintzuntzan, in Michoacán, was eigendom van het echtpaar, en op één bord staan een man en een vrouw die Frida en Diego zouden kunnen zijn. Rivera's slaapkamer komt uit op de eetkamer, een herinnering eraan dat het huis gedeeld en rond twee werkende kunstenaars vormgegeven werd. Enkele van Rivera's eigen werken hangen in de kamers met foto's en persoonlijke bezittingen. Rivera loste na het huwelijk de hypotheek van de familie op het huis af. Het echtpaar scheidde in november 1939 en hertrouwde in december 1940, en Rivera trok in 1941 in het huis.

De stenen vleugel uit de jaren 1940

Rond 1941 voegde Rivera een vleugel toe die aan de Calle Londres ligt en de binnenplaats afsluit. Ze is gebouwd van lokaal vulkanisch gesteente met keramische vazen, met een terrasdak versierd met schelpen en een spiegel. Kahlo's atelier en slaapkamer verhuisden naar deze vleugel, waardoor de kamers die het meest met haar worden geassocieerd boven liggen en niet in het oudere deel van het huis. In 1946 herzag de architect Juan O'Gorman het ontwerp. De donkere steen steekt scherp af tegen de blauwe muren, en in een hoek van de binnenplaats is een muur van zwarte steen bezet met schelpen en kleipotten rond een kleine blauwe nis. Rivera zou dezelfde vulkanische steen op veel grotere schaal gebruiken bij Anahuacalli.

De studio

De studio bevindt zich boven in de stenen vleugel, een lichte kamer waar Kahlo in haar laatste jaren werkte. Haar ezel was een geschenk van Nelson Rockefeller, en haar rolstoel staat ervoor, gericht op een onvoltooid portret van Stalin. De kamer laat zien hoeveel van haar schilderkunst dicht bij huis en dicht bij haar eigen lichaam ontstond: veel van haar werken zijn zelfportretten, en ze schilderde door lange perioden van pijn heen. Hier mogen foto's met een telefoon en zonder flits worden gemaakt, voor persoonlijk gebruik.

De slaapkamers

Kahlo kreeg op haar zesde polio en raakte in 1925 betrokken bij een busongeluk waarbij haar wervelkolom brak en haar bekken werd doorboord. Haar moeder liet een spiegel boven haar bed aanbrengen, en in de maanden dat ze zich niet kon bewegen begon ze zichzelf te schilderen. Dat bed, met zijn spiegel, staat vandaag in haar slaapkamer. Krukken, korsetten en medicijnen getuigen van de operaties en de pijn die de rest van haar leven volgden. Kahlo stierf op 13 juli 1954 in het huis, 47 jaar oud. Een urn met haar as rust op een dressoir dat als altaar dient, en een kussen op het bed is geborduurd met de woorden: vergeet mij niet, mijn lief.

De tuin en de piramide

Achter het huis is de tuin een rustige plek om af te sluiten. In de jaren veertig bouwde het echtpaar een fontein, een spiegelvijver en een getrapte piramide om hun archeologische collectie te tonen, en een stenen muur deelt het patio. Pre-Columbiaanse sculpturen staan tussen de planten, waaronder de maïsgodin Chicomecóatl in basalt. De piramide is beschilderd in rood, geel en wit, met stukken op de treden. Fotografie is hier gratis, dus dit is de plek voor foto's. Het museum heeft ook een café op het terrein.

Lees verder: Anahuacalli met uw ticket

Hoe het huis een museum werd

Kahlo en Rivera wilden dat het huis een museum voor alle Mexicanen zou zijn. In 1957 richtte Rivera het trustfonds op dat het nog steeds beheert, het Fideicomiso de los Museos Diego Rivera y Frida Kahlo, met de Banco de México als trustee. Het museum opende in juli 1958. De dichter en museograaf Carlos Pellicer, een vriend van het echtpaar, ontwierp de presentatie met als doel het huis te bewaren zoals het was. Het heropende in 1993 na een korte sluiting, en conserveringswerk in 2009 en 2010 werd deels gefinancierd door de Duitse regering. In 2004 bleken badkamers en kasten in het huis duizenden documenten, foto's, boeken, jurken, korsetten en speelgoed te bevatten, de grootste vondst in de geschiedenis van het museum.

Voor wie dit niet is

Als je vooral komt voor de beroemde doeken van Frida Kahlo, stel je verwachtingen dan bij: enkele van haar werken zijn te zien, maar het huis draait om kamers, objecten en het dagelijks leven, en de schilderijen vormen slechts een klein deel van wat je ziet. Bezoekers met beperkte mobiliteit moeten weten dat het een oud huis is dat zijn oorspronkelijke architectuur behoudt, zelfs met hellingen en een lift. Wie niet van drukte houdt, zal de kamers op de meeste dagen vol aantreffen. En wie rustig en lang naar elk object wil kijken, vindt een tijdslot van een uur misschien te kort; een rondleiding duurt langer.