Μέσα στην Casa Azul της Φρίντα Κάλο

Ένα οικογενειακό σπίτι από το 1904

Το σπίτι χτίστηκε το 1904 στην Colonia del Carmen, Κογιοακάν, στη γωνία των σημερινών οδών Londres και Allende. Αρχικά είχε γαλλικού ρυθμού διακόσμηση, και η πιο λιτή πρόσοψή του ήρθε αργότερα. Οι γονείς της Φρίντα Κάλο ήταν ο φωτογράφος Guillermo Kahlo, Γερμανός μετανάστης, και η Matilde Calderón y González. Μεγάλωσε εδώ και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο σπίτι· έλεγε ότι γεννήθηκε σε αυτό, αν και το ληξιαρχείο καταγράφει το κοντινό σπίτι της γιαγιάς της από την πλευρά της μητέρας της. Το 1913, κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, η μητέρα της άνοιξε reportedly τα παράθυρα για να περάσει εφόδια στον στρατό του Zapata. Σήμερα οι τοίχοι είναι βαμμένοι στο βαθύ μπλε που δίνει στο σπίτι το όνομά του, με διακοσμητικά στοιχεία σε κόκκινο οξείδιο και πράσινα κάγκελα στα παράθυρα.

Η αυλή και η επιγραφή

Μπαίνετε από την οδό Londres στην αυλή, την καρδιά του σπιτιού. Μπλε τοίχοι την πλαισιώνουν από πολλές πλευρές, φυτά γεμίζουν τα παρτέρια και τις γλάστρες, και κοχύλια και καθρέφτες είναι ενσωματωμένα σε κάποιους από τους τοίχους. Σε έναν τοίχο, σε κόκκινο πλαίσιο πάνω από μικρές πέτρινες φιγούρες σε βαθμιδωτές κόγχες, μια επιγραφή γράφει «Frida y Diego vivieron en esta casa 1929–1954», η Φρίντα και ο Ντιέγο έζησαν σε αυτό το σπίτι. Πάρτε τον χρόνο σας εδώ: το μουσείο σας επιτρέπει να φωτογραφίζετε ελεύθερα στις αυλές και στον κήπο, ενώ μέσα στα δωμάτια επιτρέπονται μόνο φωτογραφίες από κινητό χωρίς φλας. Από την αυλή μπορείτε να δείτε πώς η μεταγενέστερη πέτρινη πτέρυγα κλείνει τον χώρο.

Δωμάτια με αντικείμενα

Τα πρώτα δωμάτια αφορούν τη ζωή παρά το έργο. Περιέχουν προσωπικά αντικείμενα: φωτογραφίες, γράμματα, φορέματα Tehuana, παιχνίδια και κοσμήματα, που δείχνουν την Κάλο ως συλλέκτρια όσο και ως ζωγράφο. Το ζευγάρι συγκέντρωσε εκατοντάδες ex-votos, μικρούς αναθηματικούς πίνακες, και πολλοί κρέμονται κατά μήκος του κλιμακοστασίου. Άλλα δωμάτια δείχνουν λαϊκή τέχνη, πίνακες από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα, έργα των Paul Klee και José María Velasco, δύο μεγάλες φιγούρες Judas και προϊσπανικά αντικείμενα. Μια μόνιμη έκθεση που στήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 περιλαμβάνει κάποια από τα έργα της ίδιας της Κάλο, ανάμεσά τους το πρώτο της αυτοπορτρέτο και το Viva la Vida. Οι εκθέσεις αλλάζουν, οπότε η ακριβής επιλογή εξαρτάται από την ημέρα.

• Φωτογραφίες και επιστολές
• Φορέματα και κοσμήματα σε στυλ Tehuana
• Τάματα (ex-votos) που συγκέντρωσε το ζευγάρι
• Λαϊκή τέχνη και προϊσπανικές φιγούρες

Η κουζίνα

Η κουζίνα είναι ο πιο οικιακός χώρος της διαδρομής. Το μουσείο την περιγράφει ως χαρακτηριστική των παλιών μεξικανικών σπιτιών και αποτυπώνει την καθημερινή ζωή του νοικοκυριού. Οι τοίχοι της είναι επενδεδυμένοι με κίτρινα πλακίδια, ένα μακρύ κίτρινο τραπέζι διατρέχει τη μέση και στα ράφια απλώνεται λαϊκή κεραμική από το Metepec, την Oaxaca, το Tlaquepaque και τη Guanajuato. Είναι ένας οικιακός χώρος και όχι ένα εκθεσιακό κομμάτι, και διαβασμένη μαζί με την τραπεζαρία δείχνει κεραμικά συγκεντρωμένα από πολλές περιοχές του Μεξικού. Αυτό είναι άλλωστε το νόημα: η Kahlo και ο Rivera έζησαν σε αυτό το σπίτι μέσα στην καθημερινή μεξικανική χειροτεχνία, και η κουζίνα δείχνει αυτό το γούστο πιο καθαρά από οποιαδήποτε γκαλερί.

Η τραπεζαρία και η κρεβατοκάμαρα του Diego

Δίπλα στην κουζίνα βρίσκεται η τραπεζαρία. Τα κεραμικά σερβίτσια από το Tzintzuntzan της Michoacán ανήκαν στο ζευγάρι, και σε ένα πιάτο απεικονίζονται ένας άνδρας και μια γυναίκα που μπορεί να είναι η Frida και ο Diego. Η κρεβατοκάμαρα του Rivera ανοίγει από την τραπεζαρία, υπενθυμίζοντας ότι το σπίτι ήταν κοινό και αναδιαμορφώθηκε γύρω από δύο καλλιτέχνες που εργάζονταν. Έργα του ίδιου του Rivera κρέμονται στους χώρους με τις φωτογραφίες και τα προσωπικά αντικείμενα. Ο Rivera εξόφλησε το στεγαστικό δάνειο της οικογένειας για το σπίτι μετά τον γάμο. Το ζευγάρι χώρισε τον Νοέμβριο του 1939 και ξαναπαντρεύτηκε τον Δεκέμβριο του 1940, και ο Rivera μετακόμισε στο σπίτι το 1941.

Η πέτρινη πτέρυγα της δεκαετίας του 1940

Γύρω στο 1941 ο Rivera πρόσθεσε μια πτέρυγα που βλέπει στην οδό Londres και κλείνει την αυλή. Είναι χτισμένη από τοπικό ηφαιστειακό πέτρωμα με ενσωματωμένα κεραμικά βάζα, με ταράτσα διακοσμημένη με κοχύλια και έναν καθρέφτη. Το στούντιο και η κρεβατοκάμαρα της Kahlo μεταφέρθηκαν σε αυτή την πτέρυγα, γι' αυτό και οι χώροι που συνδέονται περισσότερο μαζί της βρίσκονται στον επάνω όροφο και όχι στο παλαιότερο τμήμα του σπιτιού. Το 1946 ο αρχιτέκτονας Juan O'Gorman επανασχεδίασε το έργο. Η σκούρα πέτρα στέκεται σε έντονη αντίθεση με τους γαλάζιους τοίχους, και σε μια γωνία της αυλής ένας τοίχος από μαύρη πέτρα είναι γεμάτος κοχύλια και πήλινα δοχεία γύρω από μια μικρή γαλάζια κόγχη. Ο Rivera θα χρησιμοποιούσε την ίδια ηφαιστειακή πέτρα σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα στο Anahuacalli.

Το στούντιο

Το στούντιο βρίσκεται στον επάνω όροφο της πέτρινης πτέρυγας, ένα φωτεινό δωμάτιο όπου η Κάλο εργάστηκε τα τελευταία της χρόνια. Το καβαλέτο της ήταν δώρο του Νέλσον Ροκφέλερ, και το αναπηρικό της καροτσάκι στέκεται μπροστά του, αντικρίζοντας ένα ημιτελές πορτρέτο του Στάλιν. Το δωμάτιο δείχνει πόσο μεγάλο μέρος της ζωγραφικής της γεννήθηκε κοντά στο σπίτι και κοντά στο ίδιο της το σώμα: πολλά από τα έργα της είναι αυτοπροσωπογραφίες, και ζωγράφιζε μέσα από μακρές περιόδους πόνου. Εδώ επιτρέπονται φωτογραφίες με κινητό και χωρίς φλας, για προσωπική χρήση.

Οι κρεβατοκάμαρες

Η Κάλο είχε πολιομυελίτιδα σε ηλικία έξι ετών και το 1925 είχε ένα ατύχημα με λεωφορείο που της έσπασε τη σπονδυλική στήλη και της διαπέρασε τη λεκάνη. Η μητέρα της τοποθέτησε έναν καθρέφτη πάνω από το κρεβάτι της, και κατά τους μήνες που δεν μπορούσε να κινηθεί άρχισε να ζωγραφίζει τον εαυτό της. Αυτό το κρεβάτι, με τον καθρέφτη του, βρίσκεται σήμερα στην κρεβατοκάμαρά της. Πατερίτσες, κορσέδες και φάρμακα καταγράφουν τις επεμβάσεις και τον πόνο που ακολούθησαν για το υπόλοιπο της ζωής της. Η Κάλο πέθανε στο σπίτι στις 13 Ιουλίου 1954, σε ηλικία 47 ετών. Μια τεφροδόχος με τις στάχτες της αναπαύεται σε ένα κομοδίνο που λειτουργεί ως βωμός, και ένα μαξιλάρι στο κρεβάτι είναι κεντημένο με τις λέξεις: μη με ξεχάσεις, αγάπη μου.

Ο κήπος και η πυραμίδα

Πίσω από το σπίτι, ο κήπος είναι ένα ήσυχο μέρος για να ολοκληρώσετε την επίσκεψή σας. Τη δεκαετία του 1940 το ζευγάρι έχτισε ένα σιντριβάνι, μια δεξαμενή αντανάκλασης και μια κλιμακωτή πυραμίδα για να εκθέσει την αρχαιολογική του συλλογή, ενώ ένας πέτρινος τοίχος χωρίζει την αυλή. Προκολομβιανά γλυπτά στέκονται ανάμεσα στα φυτά, μεταξύ τους η θεά του καλαμποκιού Chicomecóatl από βασάλτη. Η πυραμίδα είναι βαμμένη σε κόκκινο, κίτρινο και λευκό, με κομμάτια τοποθετημένα στις βαθμίδες της. Εδώ η φωτογράφιση είναι ελεύθερη, οπότε αυτό είναι το μέρος για τις φωτογραφίες σας. Το μουσείο διαθέτει επίσης καφέ στον χώρο του.

Διαβάστε στη συνέχεια: Το Anahuacalli με το εισιτήριό σας

Πώς το σπίτι έγινε μουσείο

Η Κάλο και ο Ριβέρα ήθελαν το σπίτι να γίνει μουσείο για όλους τους Μεξικανούς. Το 1957 ο Ριβέρα σύστησε το καταπίστευμα που το διευθύνει ακόμη, το Fideicomiso de los Museos Diego Rivera y Frida Kahlo, με την Banco de México ως θεματοφύλακα. Το μουσείο άνοιξε τον Ιούλιο του 1958. Ο ποιητής και μουσειολόγος Carlos Pellicer, φίλος του ζευγαριού, σχεδίασε τις εκθέσεις με στόχο να διατηρήσει το σπίτι όπως ήταν. Επανάνοιξε το 1993 έπειτα από μια σύντομη διακοπή λειτουργίας, και οι εργασίες συντήρησης του 2009 και του 2010 χρηματοδοτήθηκαν εν μέρει από τη γερμανική κυβέρνηση. Το 2004, μπάνια και ντουλάπες του σπιτιού αποδείχθηκε ότι έκρυβαν χιλιάδες έγγραφα, φωτογραφίες, βιβλία, φορέματα, κορσέδες και παιχνίδια, η μεγαλύτερη ανακάλυψη στην ιστορία του μουσείου.

Για ποιους δεν είναι

Αν έρχεστε κυρίως για τους διάσημους πίνακες της Φρίντα Κάλο, προσαρμόστε τις προσδοκίες σας: κάποια από τα έργα της εκτίθενται, αλλά το σπίτι αφορά δωμάτια, αντικείμενα και καθημερινή ζωή, και οι πίνακες αποτελούν μικρό μέρος όσων βλέπετε. Οι επισκέπτες με περιορισμένη κινητικότητα πρέπει να γνωρίζουν ότι πρόκειται για ένα παλιό σπίτι που διατηρεί την αρχική του αρχιτεκτονική, ακόμη και με ράμπες και ασανσέρ. Όσοι δεν αγαπούν τα πλήθη θα βρουν τα δωμάτια γεμάτα τις περισσότερες ημέρες. Και όποιος θέλει να παρατηρήσει κάθε αντικείμενο με ηρεμία και χρόνο μπορεί να βρει την επίσκεψη διάρκειας μίας ώρας με συγκεκριμένη ώρα εισόδου πολύ σύντομη· μια ξενάγηση διαρκεί περισσότερο.